Zit jij wel eens te piekeren in de bank? Over hoe je het liever had gezien of hoe het anders had kunnen zijn? Dat je het eigenlijk vertikt om een situatie, een persoon of het leven te nemen zoals het is? Wat ook wel acceptatie wordt genoemd.
Acceptatie houdt in dat je jezelf minder druk maakt.
Niet dat je dan gelijk alles en iedereen aardig moet vinden en jezelf daarin moet berusten. Nee, het gaat erom dat je stopt met vechten tegen wat ‘is’. En de werkelijkheid onder ogen ziet. Oftewel iets of iemand of een situatie accepteert zoals die op dat moment is.
Dat lukte mij niet vandaag. In mijn directe omgeving had iemand een hoop frustratie richting mij geuit over (lichamelijke) pijn. Waarop ik mij de hele avond druk maakte over hoe ik dit kon verhelpen. Hoe ik die ‘pijn’ kon oplossen.
Maar wat als je er niets aan kunt veranderen? Wat als je er geen invloed op hebt?
Het leven is nu eenmaal geen sprookje: pijn blijft pijn, verdriet blijft verdriet. En soms is er teleurstelling.
Dan heeft het geen nut om erover te piekeren, want dat geeft alleen maar een hoop frustratie, boosheid en spanning.
Durf jij het gevecht te stoppen met de werkelijkheid?
Een eerste stap in het liefdevol omgaan met jezelf. Ik blijf oefenen, doe je mee?
